Psychoterapia psychodynamiczna


To nurt pracy z pacjentem wywodzący się z koncepcji analitycznej Z. Freuda, przyjmującej że psychiczność nie jest identyczna ze świadomością a więc , że musi istnieć jakieś życie psychicznie nieuświadamiane a w jego obszarze „czynnik przywracający zdrowie”.
Psychoterapia psychodynamiczna do swojego rozumienia pacjenta włącza także dorobek teoretyczny i praktyczny następców i kontynuatorów myśli Z. Freuda , takich jak : Anna Freud, Melania Klein,Margaret Mahler, Hanna Segal, Wilfred Ruprecht Bion, Donald Woods Winnicott, Heinz Kohut, Otto Kernberg czy współcześnie Glen O., Gabbard .
Psychoterapeuta psychodynamiczny , podczas pracy z pacjentem zajmuje się poznaniem rzeczywistości wewnętrznej pacjenta, jako wytworu jego aktywności umysłowej i psychicznej . Poznanie to dotyczy obrazu tej rzeczywistości , związanych z nią emocji i zachowań oraz dynamiki, która jest zmienna. Rzeczywistość intrapsychiczna ujawnia się w relacji z terapeutą zwanej przymierzem terapeutycznym w którym najważniejsze jest zjawisko przeniesienia i przeciwprzeniesienia oraz symbolika kulturowa odczytywana i interpretowana przez terapeutę dzięki wiedzy teoretycznej, intuicji i empatii.
Rozumienie rzeczywistości intrapsychicznej pacjenta dokonuje się w oparciu o pojęcia operacyjne, takie jak : konflikt i deficyt wypełniane treścią mechanizmów obronnych oraz relacji z obiektami wewnętrznymi i zewnętrznymi.
Celem terapii jest poszerzenie świadomości pacjenta o treści, które wcześniej znajdowały się w przestrzeni nieświadomej ,co skutkuje przywracaniem zdrowia.

Etyka psychoterapeuty psychodynamicznego jest pochodną etyki lekarza.

Oferta